Sinan, hoe is het? -Prima. Bedankt.
Kom even thee drinken. -Niet nu. Ik moet naar huis.
Het huis loopt niet weg. -Ik zit met al m'n bagage.
Waar was je? -In Çanakkale. Ik ben afgestudeerd.
Niet te geloven. Gefeliciteerd. -Bedankt.
Hoe was het daar? -Klote. Zoals overal, als je blut bent.
Zeker. Geen geld, geen leven. -Wat je zegt.
Alles goed met je ouders? -Vast wel. Ik zal het zo wel merken.
Sinan... -Zeg het eens.
Ik heb je vader drie goudstukken geleend.
Vier maanden geleden. Hij is het vast vergeten.
Wist je dat? -Nee.
Heeft hij je niet terugbetaald? -Hij is het vast vergeten.
Wil jij hem helpen herinneren?
Goud is nu goedkoper, dus hoeft hij minder terug te betalen.
Ik zal het doorgeven.
Ik krijg 'm nooit te pakken op z'n gsm.
Klopt. Hij is niet goed met telefoons en dus moeilijk te bereiken.
Heeft hij die jachthond nog? -Geen idee. Hoezo?
Daar neem ik ook genoegen mee, maar hij weigert.
Die doet hij nog voor geen miljoen weg.
Maar hij jaagt nooit.
Hij is verknocht aan die hond. Nou, prettige dag nog.
Doe hem de groeten. -Doe ik.
En zeg hem dat hij moet langskomen. -Oké.
Je handen trillen. -Ik ben gespannen.
Dit bevalt me niets.
Sorry, Nisan, maar je ontvlucht de realiteit.
Je stopt je hoofd in het zand.
En? Hebben jullie al gegeten? -Ja.
Ik weet het.
Kijk eens aan. Welkom. -Dank je.
Ben je net terug? -Nee, al een tijdje.
En afgestudeerd nog wel.
Goed gedaan. -Dank je.
En hoe gaat het? Alles goed? -Niets nieuws.
Maar mama heeft m'n boeken opgeruimd. -Ja, ze haat rommel.
En wat hebben boeken jou gebracht?
Breek me de bek niet open.
Herstel zichtbaar de glans en zachtheid in slechts een maand.
Herstellende nachtspray van onze fase-therapie...
Geef mij de afstandsbediening eens. -Onze serie begint zo.
Nou en? We zappen wel terug als die begint.
Wie wil er urenlang reclames bekijken?
Sinan, kom eens kijken wat tante heeft gestuurd.
Van tante?
Moet je die geiten zien.
Is dat een eenjarige geit? Het lijkt wel een stier.
Die is gewoon in een hok gestopt en volgepropt met voer.
Stel je voor hoe die melk en dat vlees smaken.
Er is niet genoeg gras voor ze. -Ben je gek?
De aarde is gul genoeg om ons allemaal te voorzien.
'Kijk niet neer op de aarde en zijn vele schatten.
Er rusten heiligen en duizenden profeten.'
Yunus Emre. -Goed zo.
Ik moest binnenkort maar met pensioen gaan.
Met mijn bonus zal ik je leren dieren fokken.
Natuurlijk. Alsof we niets beters weten om het geld aan uit te geven.
Je verspilde het aan paarden, dus geef de rest maar uit aan schapen en geiten.
Wat zijn we toch een dierenliefhebbers.
Yasemin, pak m'n jasje even.
Het hangt achter je. Pak het zelf.
Omdat het achter me hangt, wil ik dat jij het pakt.
Heb je uien gegeten?
Helemaal niet. -Vreemd. Zo ruikt het wel.
Hier, neem een mintkauwgom.
In godsnaam, papa. Je liet me schrikken.
Goed, hè? -Erg grappig.
Ik vond het wel lachwekkend.
Ik heb dat vanmorgen afgepakt van een leerling.
Waarom heb je het gehouden? Je had het terug kunnen geven.
Dan neemt hij 't volgende keer weer mee.
Ik ben even weg.
Sinan, als je toch op pad gaat...
tank de auto dan even af.
Morgen gaan we verder met de put.
Vanwaar die haast? Ik ben net terug.
Ik kan het niet alleen. Ik kan je hulp goed gebruiken.
De banden zijn ook leeg.
Pomp ze op als je gaat tanken.
Dan redden we het wel weer een paar dagen. Vraag Nazif je te helpen.
Hier.
Is dat genoeg? -Het moet maar.
We kunnen de motor uitzetten als we de heuvel afgaan.
En nu optillen. Kom op.
M'n voet. -Wat doet je voet daar dan ook?
Tillen, op mijn teken.
Hij geeft niet mee. -Toe maar.
Waar is het eind van het touw? -Hier. Hou goed vast.
Twee, drie...
Trekken.
Je ziet niets in het donker.
Zie je deze kei?
Je neemt de kei en het touw...
en trekt het touw onder de kei door.
Leg bovenop een knoop en dan nog een keer onderdoor.
Ik probeer te helpen, maar dat interesseert jou niks.
Niet waar. Hij moest aan de kant, zodat we niet op hem zouden trappen.
Ik help je, ondanks mijn slechte rug en jij loopt te klooien.
Pa, ik kom helemaal uit Çan, met Sinan.
Je doet maanden over zo'n klusje.
De put is pas af als ik water vind. -Water? Hier?
Stijfkop die je bent. Ken jij mijn land beter dan ik?
Goede god.
De mensen lachen zich rot om jouw idiote plannetjes.
Wetenschappelijk aangetoond? Met een wichelroede?
Ik woon hier m'n hele leven al en jij weet beter of hier water zit?
Ik help je om die lui hun mond te snoeren en jij verkloot het weer.
Waarom huur je die achterlijke Ahmed in? Iedereen lacht je uit.
Ahmed was beschikbaar. En ik heb hem betaald. Dat doet niemand.
Je had in die tijd een huis kunnen bouwen.
Ik zou m'n mond maar houden, als ik jou was.
Het idee alleen al. Water vinden en hier een groen land van maken.
Opa, wacht. Waar gaat u heen?
Wel kikkers en geen water? Gebruik je hersens.
Laat maar. Hij hoort je niet.
Weet ik. Dat buit ik juist uit.
Waarom kwam hij hierheen? Heb je hem dat gevraagd?
Nee. Zo is hij.
Hij hangt boven me als het zwaard van Damocles.
Arap.
Slaap je?
Ik laat je liever niet bij hem achter, maar ik heb nu geen keus.
Hou vol. Binnenkort ga ik met pensioen en dan zijn we hier lekker samen.
En wat moeten we nu? -Hoezo?
Hiermee? -We redden het samen prima.
Het gaat niet om brute kracht.
Wat bent u aan het doen, opa?
Niet zo tillen met uw rug.
Verdomde wezels. Die veroorzaken alleen maar ellende.
Vroeger schoten we ze voor hun pels. Nu maalt niemand er meer om.
Doet de hond niets? -Je vaders hond? Weinig kans.
Die ellendelingen kelen de kippen...
drinken hun bloed en slepen de resten weg.
Als vampiers.
Liep u weg vanwege die kikker?
Natuurlijk niet. Hij maakt me woest.
Waarom? Trek u er niets van aan.
Het is lastig je niet te ergeren. Hij doet maar wat. Het komt nooit af.
Laat hem. Maak u niet druk. Gun hem z'n lolletje, en uzelf.
Als baby zijn we hem ooit vergeten op het land.
Toen we hem ophaalden, zat hij onder de mieren.
Is hij daarom zo? -Welnee.
Er kwamen nog dagenlang mieren uit z'n neus.
Dat heeft hier niets mee te maken.
Staat die oude kast nog steeds in de kelder?
Geen idee. Vraag maar aan oma.
Oma is dood.
Wat is er met die kast?
Die zit vol oude kranten, advertenties, berichten en zo.
Hij bond twee plastic flessen aan elkaar en stak ze in een holle boom.
Waarom? De zon zou het water verwarmen...
en dan kon hij z'n handen met warm water wassen.
Zit er een schroefje bij hem los?
Hoe gaat het? -Sinan, kom binnen.
Nee, dank u. Ik moest dit brengen van mama.
Uw potten en wat pasteitjes.
Kom binnen. Kom. -Nee, ik heb het druk.
Heb je trek? -Blijf daar niet staan. Kom.
Nee, opa. -Ik heb pannenkoeken gebakken.
Ik ga weer. -Ben je alleen gekomen?
Nee, met papa. Hij werkt op het land.
Waar is hij mee bezig?
Hij werkt aan de waterput.
Het gebed zonder eind.
Waar is je vader? -Op het land.
Op het land een put aan het graven.
Is die nu nog niet klaar? -Nee, opa. Die komt nooit klaar.
Natuurlijk niet. Ik zei al dat daar geen water zit.
Waarom een put op een heuvel?
Hij wil het land groen maken. U kent hem.
Wist je dat hij weer schulden heeft? -Ja, mama vertelde het.
U hebt hem weer geholpen. Dank u. -Wat moesten we anders?
Heeft ze verteld over de leraar? -Wie?
Over die leraar. -Begin nu niet weer.
Wat is er dan? -Die kale leraar...
een oude vriend van je vader, kwam langs met z'n vrouw.
Muharrem. En?
Hij had hem een jaar geleden goud geleend en het nog niet teruggekregen.
Waarom viel hij u daarmee lastig?
Geen idee. Wat een kletskous.
Het was goud van z'n vrouw, en z'n zoon gaat trouwen.
U hebt hem toch niets gegeven? -Nee.
Niet doen, hoor. Door die schurk gaat papa naar de paardenraces.
Is dat een reden om hem z'n goud niet terug te geven?
Het gaat mij niets aan.
Ga je gang.
BURGEMEESTER
Wat is je achternaam? -Karasu.
O, ja. Hier staat het: Sinan Karasu.
Ja.
Ben je de zoon van Curhum, de gasfitter? -Nee.
Maar ik ken hem wel. We hebben alleen dezelfde achternaam.
Wie is je vader? Wat doet hij? -Hij is leraar.
Waar? Hier? -Hier, ja.
Hoe heet hij? -Idris.
Dus jij bent Idris' zoon? -Ja.
Mijn manuscript is klaar...
maar zoals u weet, is het niet eenvoudig een boek uit te geven.
Je moet financiering vinden. Dat is niet eenvoudig.
De provinciale raad is een mogelijkheid, maar m'n eigen gemeente had voorrang.
Heb je het over lokale helden? -Zeker.
En Wildepeer, in Ahlat. -Ja.
Niet veel mensen kennen het. Heel goed. -Dank u.
Mijn broer zat daar in dienst. Zo ken ik het. En van de oude grafstenen.
Inderdaad. -Ten noorden van het Vanmeer.
Sorry, Mr Adnan, maar ik heb het niet over de plek, maar over de wilde perenboom.
Wat? -U weet wel, wilde perenbomen.
Die knoestige, knokige bomen. Dat is de wilde peer in mijn boek.
Juist, ja. Ook dat weten niet veel mensen.
Ook al staat het in Ahlat vol wilde perenbomen.
Overigens is het geen toeristengids of naslagwerk.
Mijn inspiratie komt natuurlijk hiervandaan...
maar dit zijn persoonlijke beschouwingen. Literaire fictie.
Vrij van geloof, ideologie of loyaliteit.
Het zijn persoonlijke bekentenissen.
Een soort vrij werk, maar met een persoonlijk tintje?
Zoiets, ja. -Iets dergelijks.
Goed van je. Heel goed. -Dank u.
De tekst uitbrengen als boek is heel belangrijk voor mij.
Natuurlijk is dat belangrijk.
Nog mijn excuses dat ik zonder afspraak kwam binnenvallen.
Ik wil uw tijd niet verdoen. -Zeg dat niet.
Dat mag je zelfs niet denken. Niet doen.
Heb je bij binnenkomst de deur gezien?
Die deur? -Ja, die deur.
Juist.
Er is geen deur. -Precies. Geen deur.
Weet je waarom niet?
Omdat ik die er na m'n aanstelling meteen heb laten uithalen.
En weet je waarom?
Omdat mijn deur altijd openstaat. Ik heb niets te verbergen.
De burger op afstand houden is verleden tijd.
De democratie is een fenomeen dat constant ademt en groeit.
Je terugtrekken, aan niemand verantwoording afleggen...
en stiekem plannen uitbroeden, is gewoonweg onethisch.
We hebben altijd de arbeiders en de armen gesteund...
en dat zal zo blijven.
Daarna geven we het stokje door aan de jeugd.
Het is een estafette. -Absoluut.
Hoeveel had je nodig, zei je?
In totaal ongeveer 2000 lira.
Naast de kosten voor het drukken komen distributie, publiciteit, belasting.
Dat is niet veel. -Nee.
2000 is niets. -Dat ben ik met u eens.
Het is een schijntje. -Klopt. Dat is voor 500 exemplaren.
Als je er meer wilt, stijgt de prijs.
Een jongen uit het dorp werkt bij de drukkerij en hij heeft me gematst.
Zoals u al zei, is het niet duur. -Absoluut niet.
Dat gezegd hebbende...
vrees ik dat zo'n bedrag niet uit het gemeentebudget kan komen.
Wettelijk gezien mogen we een individu niet rechtstreeks subsidiëren.
Als het een wetenschappelijk of toeristisch werk was...
over Gallipoli, Troje, of kasteel Kilitbahir...
zouden we kunnen putten uit het toerismebudget.
En zelfs dan nog moeten we een massa procedures doorworstelen.
Maar geld uittrekken voor algemene, persoonlijke memoires...
is om eerlijk te zijn te veel gevraagd, Sinan.
Maar ik vraag u niet om het volledige bedrag te sponsoren.
Het mag ook een lening zijn of een beloning voor werk.
Nee, dat is uitgesloten.
Ik ben zelfs bereid vuilnis op te halen.
Ik bedenk opeens dat we een dichter-vuilnisophaler hadden.
Ken je hem? -Nee.
Wacht, ik geef je zijn boek, als we dat nog hebben.
Later kwamen we erachter dat hij een oplichter was.
Hij kleedde ons uit en verdween.
Osman.
Waar zijn Necati's boeken? -Ze lagen in die kast.
Ik zie ze niet. Er ligt alleen verkiezingsspul in.
Zal ik het aan Gazanfer vragen? -Ja, doe dat.
Kunnen we je verder nog ergens mee helpen?
Je zou eens met Ilhami moeten gaan praten.
Ilhami, ja. Die moet je hebben. -Ilhami?
Hij zat in het toerisme, maar hij heeft nu een zandafgraving achter de mijn.
Maar het is geen toeristisch boek...
Nee, dat mag je niet zeggen.
Hij leest veel. Hij verslindt boeken. Hij heeft stapels liggen.
Als iemand je kan financieren, is hij het. Ga met hem praten.
Ik zal bellen dat je eraan komt.
Dank u. Ik ga wel even bij hem langs.
Moet je doen. Dit is helemaal zijn ding.
Gelukkig dacht ik eraan.
Hallo. Ik kom voor Mr Ilhami.
Hij is er niet.
Wanneer komt hij terug? -Maandag.
Waar gaat het over? -Niets bijzonders. Bedankt.
Ik ben het. Herken je me niet? -Hatice?
Eindelijk. Ben ik zo veranderd?
Nee, het komt door de hoofddoek.
Die verwarde me. -Dat zal best.
Nee, echt waar.
Jij bent niets veranderd. Ik herkende je meteen.
Hoofd gebogen, handen in je zakken, zoals altijd. Maar dan zonder bril.
Jij bent ook niets veranderd. Alleen groter geworden.
Oud, bedoel je?
Oud? Op jouw leeftijd? -Echt wel.
Je bent veranderd in je voordeel, bedoelde ik.
Prima, als jij het zegt.
Wat doe je hier? -Wat rondwandelen.
Ik moest toch hier in de buurt zijn.
Wat doe jij hier? -Niets bijzonders.
Ik was walnoten aan het plukken en water aan het halen.
Is dit jouw veld? -Welnee, we helpen een handje.
Geweldig.
Is je opleiding afgerond? -Ja.
Knap, hoor. Ga je leraar worden?
Dat weet ik nog niet. Ik moet nog toelatingsexamen doen.
We gaan het zien. En jouw studie?
Ik ben gestopt na de middelbare school.
Dat hoorde ik, ja. Waarom?
Druk van thuis? -Nee, ik wilde niet verder.
Hoe dat zo? -Geen idee. Gewoon.
Ik was de school zat.
Kijk niet zo naar me. Ben je verbaasd?
Nee, ik ben niet verbaasd.
Wat ben je van plan hier te gaan doen? -Tja...
Toelatingsexamen doen en dan werk zoeken of m'n dienstplicht, dat ligt eraan.
Maar ik blijf niet hier.
Waarom niet? -Het bevalt me hier niet.
Iedereen is zo bekrompen. Al die barbaren, netjes in de pas.
Ik wil hier niet wegrotten.
Geweldig. Red het vege lijf.
Wij redden ons wel. -Wat bedoel je?
Dus wij rotten hier weg?
Zo bedoelde ik het niet.
Mannen kunnen hier amper werk vinden.
Juist. Vrouwen moeten trouwen en thuiszitten.
Zei ik dat? Ben je ineens een feministe?
Maak je niet druk. Geen probleem.
Ik wil trouwens graag trouwen en thuiszitten.
Dan is alles in orde. -Precies.
Als dat is wat je wilt.
Heb je sigaretten bij je? -Ja.
Steek er een voor me op, wil je?
Kom mee.
Rookte je altijd al? Dat herinner ik me niet.
Nee, ik ben net begonnen. -Heel goed.
Alsof je nooit anders gedaan hebt.
Wat ben jij opgefokt geworden.
Nee, bedankt. -Toe, neem een hijsje.
Omdat mijn lippen eraan hebben gezeten?
Doe niet zo idioot.
Maken ze zich niet ongerust, in het veld?
Dat komt wel goed.
Je vindt het misschien gek...
maar ik begrijp niet waarom mensen de weg van de minste weerstand kiezen.
Dat doen ze niet.
Niet de mensen die op hun eigen manier willen leven.
Er is daarbuiten zo veel moois. -Zoals?
Moet ik jou dat vertellen? -Ja.
Ik weet het niet. Van alles en nog wat.
Zoals?
Zoals...
drukke, verlichte straten, winderige heuvels, lekker eten.
Ik heb alles gezien. Het is niets bijzonders. En verder?
Schepen die uitvaren naar verre oorden, zomeravonden...
verliefd zijn, dronken worden, je kletsnat laten regenen.
Geweldig toch, als het nu zou gaan regenen...
en we getroffen zouden worden door de bliksem?
Kalm aan. Ik wil eerst nog een paar dingen doen.
Alles, het leven...
lijkt zo dichtbij, maar dat is het niet.
Alles is zo ver weg.
Wat is er, Hatice? Kom hier, straks zien ze je.
Moet je huilen?
Wat is er aan de hand?
Niets.
Ik vertrek trouwens ook.
Vertrek jij ook? Waarheen?
Waarom zou jij de enige zijn? Nu is het onze beurt.
Natuurlijk. Maar waar ga je heen?
Je maakt me nieuwsgierig.
Ergens waar veel goud en zilver is.
Schateiland.
Mag ik mee? -Misschien is het geen Schateiland...
maar er is wel een kluis met schatten.
Weet je wat een bruidskamer is?
Daar ga ik heen.
Dus je gaat trouwen?
Maak je een grapje?
Waarom zou ik? -Weet ik niet. Je doet vreemd.
Je huilt, je lacht. Maar als je het meent: gefeliciteerd.
Ik ben heel blij voor jou en Riza.
Waarom Riza? -Wat bedoel je?
Ik ga niet met een klein kind trouwen.
Dus jullie zijn uit elkaar?
Daar schrik ik van. Wie is het dan?
Je kent hem niet.
Een juwelier.
Vertel me eens, aangezien je zo veel gelezen hebt...
Zitten er schorpioenen onder dat goud? -Schorpioenen?
Schorpioenen zitten overal.
Moet ik dus naar die mooie kamer gaan?
Dat bepaal je zelf.
Zulke grote beslissingen kan ik niet voor je nemen.
Lieve hemel, ik vraag alleen je mening. Je hebt niets te vrezen.
Ik ben niet bang.
En je hart? Wat zegt je hart? -Mijn hart?
Wanneer heeft m'n hart voor het laatst iets gezegd?
Hatice.
Waar ben je?
Hallo? -Hoe gaat het, vriend?
Goed. En met jou? -Z'n gangetje. Ik overleef het wel.
En jij? -Dat kun je je wel voorstellen.
Kom je hierheen? -Dat lukt niet, maat.
Hoezo niet? -Zo gaat dat bij de politie.
Geen vrije dagen? -Precies.
Waar ben je? -Thuis, in bed.
Ben jij terug in Çan? -Ja, ik ben weer in het klote-Çan.
Als ik een dictator was, gooide ik een bom op dit klotedorp. Ik zweer het je.
Heb je vrij voor het Offerfeest? -Nee, dan kwam ik wel terug.
We moeten werken. Ik moet wachtlopen.
Je zit toch bij de Mobiele Eenheid?
Ja, maar we posten rond het hoofdbureau.
Dat ligt midden in het zigeunergebied.
Daar doen we twee dagen per week dienst.
Meestal doet de uniformdienst dat. Wij gaan als er problemen zijn.
Zijn er veel problemen? Sla je rooien in elkaar?
Man, het is gewoon een gekkenhuis.
Nu is het rustig, maar twee maanden geleden brak de hel los.
Dus jij moet erheen als het misgaat? -Zeker weten.
Wat gebruik je? Traangas, waterkanonnen en zo?
Klopt. Niet verder vertellen, maar we slaan ze stiekem in elkaar.
We reageren ons op ze af.
Waarom ook niet? Zo is het leven.
Iedereen reageert zich wel op iemand af.
We gingen een universiteit binnen.
Daar staat zo'n klein ventje als Seydi, van zo'n socialistisch kloteclubje.
Hij staat voor me, ik heb m'n schild vast.
Hij vraagt: 'Wat is dit voor gezeik', en slaat op z'n hardst tegen m'n schild.
Ik word woest, maar overal hangen camera's.
Hij gaat door en ik sla hem voor z'n kop met m'n schild.
Hij vloog door de lucht als geitenpoep. De arme dwerg. Net als Seydi.
Het is een klotewereld, weet je.
Denk je dat we kans maken op werk in het onderwijs?
Ik ben van het idee afgestapt. Maar jou lukt het wel in februari.
Zou ik het wel redden in het oosten?
Gewoon doen. Zo erg kan het niet zijn.
Leraren hebben het goed. Politie en leger hebben het zwaar.
Hoe gaat het? -Wat doen jullie?
Seydi.
Waarom steekt het, als we erachter komen hoe onbelangrijk we zijn?
Kunnen we het niet beter beschouwen als een moment van verlichting?
De mens ontwikkelt z'n eigen geloofsovertuiging.
Zoals we in schoonheid en liefde geloven...
moeten we ook geloven in scheiding en erop voorbereid zijn.
Breuk en scheiding liggen bij alle schoonheid op de loer.
Waarom zouden we in dat geval die beproevingen niet beschouwen...
als constructieve rampen die ons helpen onze eigen mysteries te doorgronden?
Juist. Je zult wel dolblij zijn nu.
Pardon? -Kom op.
Ik weet dat je in je vuistje lacht. -Hoezo?
Omdat jullie uit elkaar zijn? -Precies.
Dat is overduidelijk, zodra je je mond opendoet. Ik zie het.
Misschien heb je gelijk.
Maar dat is normaal. Zo werkt dat.
Jullie waren allemaal jaloers op ons.
Denk je dat ik dat niet doorhad? -Lul niet.
Je wilde dat we jaloers zouden zijn, eikel.
Dan was jij het baasje.
Jij hebt haar gek gemaakt, op de middelbare school...
door haar boeken te geven. Je wilde haar strikken.
Leef maar in een droomwereld, denkend dat die eeuwig zal duren.
En als de realiteit toeslaat, geef je gewoon anderen de schuld.
Hatice keek al tijden om zich heen. Zag je dat niet?
Leugenaar.
Ondanks al je boeken zag Hatice jou niet staan. Daarom zeg je dit.
Daar zou ik niet zo zeker van zijn, als ik jou was.
Als je het mij vraagt...
Krijg de pest, vuile schoft. -Klootzak.
Ik vermoord je.
Geef die knul wat geld.
Ik praat tegen je. Hij moet examen doen.
Maak je een grapje? Welk geld? Jij hebt m'n bankpas en m'n salaris.
Wat denk je dat er over is nadat ik je schulden heb betaald?
Zit me niet zo op m'n huid, Asuman.
Als je wat gezegd had, had ik geld geregeld.
Wat had dat uitgemaakt?
Jij zou toch alleen maar op de paarden gewed hebben.
Zo kan hij wel weer. Ik ga wel liften.
Wacht. Ik ben zo terug.
Heb jij geld? Ik betaal het je later terug.
Vergeet het maar. -Meen je dat?
Heb je je identiteitsbewijs? -Ja.
Ik ben het mijne ooit vergeten bij een examen voor hoofdonderwijzer.
Ze lieten me er niet in. En de examinator was nog wel een vriend van me.
Hij weigerde me de toegang.
Niet dat hij jaloers was, of zo. Hij was een goede vriend.
Alsjeblieft. Daar moet je het mee doen. -Bedankt.
Veel succes. -Bedankt.
Bel ons zodra je klaar bent. -Succes.
Doe je best, schat.
Wat loop jij snel, zeg. Ik heb gerend en nog kon ik je niet inhalen.
Wat kom je doen? -Ik breng je naar het busstation.
Dat is echt niet nodig.
Ik doe het graag. Ik ben vandaag toch vrij.
Ga naar huis. Ik weet de weg.
Klopt. Maar vandaag is het anders.
Je lot wordt bezegeld. Je doet staatsexamen.
Of je mag naar de Egeïsche Zee...
of je eindigt in een besneeuwd gehucht in het oosten.
Kraak een baan in het oosten niet meteen af. Het is lastig tegenwoordig.
Ik weet dat het niet eenvoudig is. Je hebt geen keus. Je werkt.
Het is niet zoals in jouw tijd. Nu zoeken 300.000 docenten een baan.
Wat dan nog? Haal goede cijfers en versla ze allemaal.
Ik? -Ja, jij. Geef ze het nakijken.
Even kijken. Laat het open als je twijfelt.
Tenzij je uit twee moet kiezen. Ga anders verder, niet raden.
Waarom vertel je me dit? -Het is wiskundig bewezen.
Heb je sigaretten? -Nee.
Heb je wat kleingeld? Dan haal ik wel even.
Niet? Dan gaan we toch samen en haal jij ze.
Vooruit dan maar.
Trouwens, welk cijfer voor pedagogie moet je halen om te slagen?
Je hoeft geen interesse te veinzen. -Ik veins niets. Wat mankeert jou?
Was er dan een minimum? -Nee, daarom vraag ik het jou.
Kijk, Necati heeft z'n grill al aan. Zin in een broodje bal?
Broodje bal om deze tijd? Je hebt net ontbeten.
Nee, je moeder liep te zeuren. Ik ben vlak na jou ontsnapt.
En het is bijna middag. Je hebt een lange reis voor de boeg. Moet jij niets eten?
Lange reis? Het is maar 90 minuten. -Wat jij wilt.
Goed... -Geef me geld voor een broodje.
Het ruikt zo lekker. -Jij geeft nooit op, hè?
Laat maar. Jij moet naar je examen. Maak je geen zorgen.
Succes. Wegwezen.
De bus vertrekt zo. -Prima. Laat maar. Zoek een stoel.
Ga maar vast zitten.
Goed dan. Hier. Trakteer jezelf. -Prima.
Oké. -Pas op jezelf.
Laat open wat je niet weet. -Doe ik.
Succes. -Bedankt.
Is het examen voorbij? Is het voorbij?
Werkt je medewerker vandaag niet?
Mijn medewerker? Die heeft het verkloot.
Ik heb hier een tas achtergelaten. -Hij komt wel terug.
De eikel vindt het werk te zwaar.
Is er niemand van ons clubje? -Die komen hier niet meer.
Maar een van die knullen is nu agent. Die mag wegblijven.
Mag je agenten niet? -Ik mag hem niet.
Ik hoop dat ze hem bombarderen in het oosten.
Ik ga twee dagen naar huis en er is een nieuwe generatie.
Ik voel een postmoderne vibe bij jouw armoede, Nevzat.
Een stuiver voor je gedachten.
250 lira zou al m'n problemen oplossen.
Waarvoor? -Hoezo waarvoor?
Je hebt het dus tot in detail uitgewerkt?
140 om weer elektra aan te laten sluiten.
120 lira schuld en 20 lira aansluitkosten.
En m'n zoon heeft tijdens z'n verlof op straat voor 8 lira bananen gehaald.
Die straatventer kijkt naar me alsof ik z'n vrouw genaaid heb.
Ik moet hem betalen om ervan af te zijn.
Carrefour heeft pasta, rijst en bulgur. 3 pakjes voor 10 lira.
Ministeriële maatregel.
Marmara Co-op heeft olijven in de aanbieding. Die ga ik halen.
Ik moet m'n schoenen laten repareren voor de winter.
Alhoewel, ik hoop dat hij me niets rekent.
En ik heb een zwanenhals nodig.
Wat er over is, stuur ik naar m'n zoon.
Hij heeft het nodig in het leger.
Een zwanenhals? -Ja.
Die haal je toch gewoon van een andere gootsteen?
Ik kan er verdomme niet een vinden die past.
Sommige banken rekenen niets voor geld overmaken naar het leger.
Heb jij dat ook gehoord? -Bedankt voor de tip.
Ik praat tegen je. -Wat?
Sommige banken rekenen niets als je geld wilt overmaken naar het leger.
Wist je dat? -Ik ben niet doof. Ik was even bezig.
Nee, dat wist ik niet.
Dit is geen manuscript. -Pardon?
Het is een gedrukte editie die eruit ziet als een manuscript.
Hoe ziet u dat? -Aan het raster.
Het raster? -Kijk zelf maar.
Dus het is niets waard? -Niet veel.
Maar het is heel oud. -Oude dingen zijn niet altijd waardevol.
Dat is waar, maar...
Dus hoeveel is het waard?
Mr Suleyman?
Hallo.
Herkent u me nog? Van het Literatuur en Streekroman-symposium.
Echt waar? -Ik zat in het publiek...
maar we hebben elkaar tijdens de pauze ontmoet.
Weet ik niet meer, maar het zal wel.
Sorry, ik ben verrast u hier te zien.
Hebt u even? Ik heb een vraag. -Ja, hoor. Ga je gang.
Mag ik erbij gaan zitten? Wellicht hebt u geen tijd.
Ik heb wel eventjes. -Ik ben trouwens Sinan.
Ja, Sinan? -Ik heb bijna al uw boeken gelezen.
Echt waar? -Zeker.
Hoe kan een schrijver in spe niet de bekendste plaatselijke auteur lezen?
Op z'n minst strategisch gezien.
Strategisch gezien? -Niet dat ik de concurrentie wil checken.
Je wilt weten hoe andere ogen kijken naar hetzelfde gebied...
dezelfde opvattingen en dezelfde mensen.
Dus je wilt schrijver worden? -Ik ben bezig, voor wat het waard is.
Welk genre?
Weet ik niet. Een soort overpeinzing van de lokale levensstijl.
Om de regio te promoten? -Dat nooit.
Het idee alleen al. -Nooit?
Om de meester te citeren: 'Feiten bestaan niet, alleen interpretaties.'
Ik dompel me niet onder in de lokale cultuur.
Als je m'n werk moet categoriseren, zijn het essays of korte verhalen...
maar dat klopt niet. De delen kunnen zo worden gezien...
maar als geheel is het 'n eigenzinnige, autofictieve metaroman, zou ik zeggen.
Metaroman? -Ja. Vandaar mijn pogingen...
ze als één boek uit te laten geven. Als ik een sponsor of uitgever kan vinden.
Wat niet eenvoudig is. -Dat geloof ik.
Waar gaat jouw eigenzinnige metaroman precies over?
Het is een roman die zich niet in een paar zinnen laat vangen, vrees ik.
Een paar woorden zullen hem ook niet ontkrachten. Niet zo gereserveerd zijn.
Dat is het niet, maar simpele zielen reduceren een werk tot een idee.
Aan hen refereerde ik.
Ik zie u niet als een van de velen die een roman mislukt achtten...
als ze er geen simpele moraal uit kunnen destilleren. Geloof me.
Goed, ik weet hoe het werkt met eerste romans. Je sluit je af van de wereld...
en denkt dat iedereen op jouw boek zit te wachten.
Geen zorgen. Ik ben echt niet bang dat u mijn ideeën zult stelen.
Lieve hemel. Het idee alleen al. Dat is volslagen belachelijk.
Dat had ik niet moeten zeggen. Sorry.
Geen probleem. Maar je had een vraag, zei je. Ik moet zo weer gaan.
Geeft niet. Ik weet het antwoord.
Echt waar? -Tijdens het symposium...
spraken er ook nog andere schrijvers.
De moderator las al hun biografieën voor. -Ja?
Ik vroeg me af of die biografieën door de schrijvers zelf waren geschreven...
of door het organiserend comité.
Door henzelf, vermoed ik. Hoezo? -Dat dacht ik al.
De keuzes die mensen maken als ze zichzelf omschrijven...
wat ze belangrijk vinden, de woorden die ze gebruiken...
zijn altijd interessant. -Hoezo?
Het is een soort test van je zelfbeeld.
Hoe je het ook probeert te verbergen, het wordt altijd onthuld.
Dan besef je dat je geen boeken wilt lezen van een auteur...
die zichzelf probeert te verkopen als een slaaf op de markt.
Denk wat je wilt, maar zo moet je het niet bekijken.
Beoordeel het werk van een auteur niet op z'n persoonlijkheid.
Dat staat los van elkaar. -Hoe kunt u dat zeggen?
Hoe kan een auteur geloofwaardig zijn als hij z'n ware ik niet onderkent?
Luister, jongeman... -U verbaast me.
Hoe heet je? -Sinan.
Sinan, als je me wilt provoceren, kan dat op heel veel manieren.
Natuurlijk niet. -Maar...
U begrijpt het verkeerd. - hier kan ik niet op reageren.
Waarom zou ik u provoceren? -Laat maar.
Het is niet aan mij... -Ik weet waar ik het over heb, oké?
Laat mij je iets vertellen. We waren daar met vijf schrijvers.
Zaten een aantal biografieën je dwars?
Nee, dat niet precies.
Ze brachten me in verlegenheid.
Je bent toch student? -Ik ben net afgestudeerd.
Is dat zo? Als? -Docent basisonderwijs.
Heel goed. -Het kan slechter.
En nu? Voor de klas? -Ik moet de uitslag afwachten...
van het examen van vandaag. -Was dat vandaag?
Hoe ging het? -Niet best.
Misschien moet ik een andere carrière kiezen.
Zoals? -De politie. Veel leraren kiezen daarvoor.
Een vriend van mij studeerde literatuur en hij zit nu bij de ME. Dat betaalt goed.
Of ik ga de kost verdienen met schrijven. We zien wel.
Schrijven is ook niet eenvoudig. -Ik weet het.
Maar laat je niet ontmoedigen. -Nee, ik ben niet bang...
om de feiten onder ogen te zien.
Ik heb geworsteld met het boek, dat zal ik niet ontkennen.
Maar het ergste vond ik dat ik mijn werk zo gewoontjes vond.
Oninteressant voor anderen.
U schrijft over dezelfde dingen. Hoe blijft u in uzelf geloven?
Het gaat niet om wat je schrijft, maar om hoe je schrijft.
We zijn weer aangeland bij de beroemde clichés.
Soms bevatten clichés fundamentele waarheden.
Als ik schrijf, verrijk ik het leven en de banaliteit.
Ik bedoel dat niets alleen maar gewoontjes is.
Ik kneed het deeg, laat het rijzen en bak het af.
En wij slikken het door. -Zoals je wilt.
Snap je? -Zeker.
Onderwerpen genoeg, als je ze maar ziet.
Wat, als je ze ziet, maar ze niet kunt verwoorden?
Het vergt werk, maar talent is het voornaamste.
Dus moeten mensen zoals wij het schrijven opgeven?
Zoals wij? -Niet geboren met magische krachten.
Ik prijs mezelf gelukkig. Wees niet te hard voor jezelf.
Dit is je eerste boek en het is nog niet eens uitgegeven.
Je moet volhouden. -Of les gaan geven in het oosten.
Doe dat sowieso. Het onderwijs biedt je veel tijd om te schrijven.
Misschien zijn er daarom zo veel schrijver-docenten.
Hoe dan ook, wat schrijven betreft, geloof ik niet in excuses.
Een goede schrijver zeurt niet. Hij schrijft. Koste wat het kost.
Zelfs ten koste van familie en vrienden? Of door ze eventueel te gebruiken?
Waarom niet?
Alles mag, zolang je het met je geweten overeen kunt brengen. Dat weet je best.
En als ik dat niet kan? -Dan zul je daaronder lijden.
Schrijvers moeten risico's durven nemen.
IJzer wordt staal in de vlammen van de oven.
Stel, dat je ergens vanaf wilt...
waarvan iedereen zegt dat het heilig is en dat je het moet bewaren.
Maar iemand vindt het mooi en denkt zelfs dat het de mensheid zal helpen.
Ja? -Zou het dan volgens u...
schandelijk zijn als hij zou stelen waar de eigenaar vanaf wilde?
Misschien niet. Maar als de eigenaar hem betrapt, hem voor z'n kop slaat...
en z'n schedel breekt, zou dat niet kwalijker zijn.
Hoe dan ook, ik moet gaan.
Men zou denken dat u vlucht.
Ik ben hier al te lang.
Ik heb nog één laatste vraag.
Voor hoeveel punten? -Heel veel.
In dat geval, brand maar los.
De meeste auteurs op het symposium waren het erover eens dat literatuur...
alleen de taal als middelpunt heeft. Waar pen en papier versmelten.
Ik ga ervandoor. -Tot ziens, Mr Suleyman.
Gelooft u dat echt?
Dat is wel een enorm groot onderwerp.
Wat vind jij daarvan? -Ik weet het niet.
Ze lazen een brief voor van een auteur die geweigerd had te komen.
Weet u nog? -Ja.
Ik wil graag weten wat u ervan vond.
De auteur vond zichzelf een 100 procent plattelandsschrijver.
Ik weet niet meer precies wat er in die brief stond.
De strekking was dat hij subtiel zijn minachting uitte...
voor mensen die aan dat soort evenementen deelnamen.
Daarom vraag ik het.
Als ik daar spreker was geweest, zoals u, zou ik dat onprettig vinden.
Waarom? -Ik weet het niet. Maar door die brief...
leken alle sprekers plotseling een soort culturele missionarissen...
die verkondigden dat ze zouden sterven als ze niet konden schrijven.
Weet je, jij bent net Semir uitSurvivor. Waarom ben je zo antagonistisch?
Dus u kijkt naarSurvivor.
Kunstenaars moeten toch overal tegen zijn?
Nee, dat zie je verkeerd.
Als ik het voor het zeggen had gehad, had ik die brief niet voorgelezen.
Ik zou niet meegeholpen hebben aan zo'n goedkope stunt.
Wat moet je met zo'n manifest met afstandsbediening?
Ergerde u zich eraan? -Nee, het boeit me niet.
Blaffende honden bijten niet. Hij wilde goede sier maken.
Ik ben niet gek. Ze willen allemaal in de schijnwerpers staan.
Hij zwoer nooit te zullen deelnemen aan dit soort evenementen.
Allereerst is het auteurschap geen gewone baan. Dat is goedkoop.
Maar is in deze wereld, waar niets heilig is...
iemand die zich isoleert omwille van de kunst, niet hoopgevend?
Hij weigert teamwork, samenwerking en artistieke overeenkomsten.
Integendeel. Die brief was het gebazel van een naïeve puber...
bang om te spreken voor een publiek dat hij overschat...
en die onder het mom van filosofie zijn falen wanhopig wil verdoezelen.
Maar dat begrijp jij nog niet. -Waarom niet?
Je bent te jong.
Naarmate je ouder wordt zul je romantische avonturen, zoals die brief...
gaan zien als de onervaren uitwas van een jong hart.
Onervaren uitwas? -Die brief is niet slecht.
Ik zie hem als een bezielde kreet uit de krochten van het platteland.
Desalniettemin vind ik hem helaas...
ook mierzoet en misselijkmakend sentimenteel.
Ik zag meteen al dat jij 'n ongeneeslijke, geobsedeerde romanticus bent.
Ik ben niet geobsedeerd... -Maar ondanks dat...
ben ik niet weggelopen en heb ik je niet weggestuurd.
Ik heb je alles laten spuien.
Ik was geduldig en beleefd ondanks je sarcasme en insinuaties.
Maar nu moet je me laten gaan. -Het was geen sarcasme.
Laat me naar huis gaan en m'n voeten in zout water weken.
Weet je waarom? -U begrijpt me verkeerd.
Slechts één realiteit heeft me het laatste halfuur geboeid.
De brandende pijn in m'n benen en de vage pijn in m'n nek...
die niet kan wachten om een moordende migraine te worden.
Weet je wat dat betekent, jonge vriend?
Dat ik geen zak geef om het middelpunt van de literatuur...
of dat pen en papier versmelten. Dat dringt niet tot je door, druiloor.
Er is maar één realiteit. -Is dit nu nodig?
Literatuur, succes, je mag ze hebben. Helemaal voor jezelf.
De mensen kijken... -Ik zou de Nobelprijs weigeren. Duidelijk?
Dus neem me niet kwalijk, jonge vriend, maar ik ga.
U zou echt de Nobelprijs niet weigeren.
Mr Suleyman...
wilt u mijn eerste concept lezen?
Ik zou graag uw feedback horen, vooral na die laatste tirade.
Sorry, dat zal niet gaan. -Echt niet? Waarom niet?
Als ik alle boeken moest lezen waar ik een verzoek voor kreeg...
kwam ik niet meer aan schrijven toe. -Dat zou geen ramp zijn.
Sorry, dat was een grapje. In elk geval bedankt.
Hé, wakker worden. We zijn er.
Ga naar de bookmaker. Dan schaamt hij zich.
Waar hebt u het over?
Leraren moeten een voorbeeld zijn. Wat voor voorbeeld is hij?
Ga, dan schaamt hij zich wellicht.
Bent u een voorbeeld? Kijk naar uzelf.
Kale gast.
Welkom. Wat is dat? Vis?
Je bent me er eentje. -Hoezo?
Je gaat niet naar de lerarenclub, maar zit hier tussen die idioten.
Welke idioten?
Wanneer ben je teruggekomen?
Ga naar de club. Wat doe je hier?
Ik lees m'n krantje. Ik ga straks wel.
Ik word steeds lastiggevallen door jouw schuldeisers. Ik ben het zat.
Je vernedert ons ook.
Wie valt jou lastig? Hoe durven ze. Wat een lef.
Inderdaad, wat een lef.
Hoe kan het dat het je niet interesseert, terwijl wij het te verduren krijgen?
Serieus. Wat is het geheim?
Interesseert het me niet? Omdat ik de krant lees?
Begin nou niet over de krant.
Je zou hier niet meer komen.
Ik gok niet. Ik lees m'n krant.
Je leest omdat je geen keus hebt. Je bent platzak.
Daar gaan we weer. -Daar ga jij weer.
Ik ben sprakeloos.
Hoe ging je examen?
Slecht.
Wat had je verwacht? Ik had niet gestudeerd.
Waarom niet? -Gewoon, niet gedaan.
Geen punt. Je hebt je diploma. Studeer en doe het volgend jaar over.
Wat zoek je? -Een oud notitieboekje. Het is zoek.
Heeft iemand hier rondgeneusd? -Nee. Wie zou dat doen?
Geef mij dat groene album eens aan.
Kijk nou. Al die hotemetoten waar hij mee omging.
Dat is nu niet meer voor te stellen.
Wie waren die hotemetoten?
Geen idee. Schoolhoofden...
mensen van het ministerie, dat soort lui.
Noem je dat hotemetoten?
Ja. Fatsoenlijke, eerlijke mensen.
Niet zoals die Ekrem waar hij nu mee rondhangt. Hij is diep gezonken.
Welke Ekrem?
Je maat van het industrieterrein. Weet je nog?
Ekrem met het grote hoofd?
Niet op mensen neerkijken. Schaam je.
Wat een eikel. Vrienden met iemand die z'n vader had kunnen zijn? Ongelofelijk.
Niemand vraagt meer naar ons. Hij heeft z'n reputatie verpest.
Hij gokt al zo veel jaar...
hij had ons toch wel één keer kunnen verrassen door te winnen?
Hij zou het alleen maar weer vergokken.
Hoe weet je dat hij nooit gewonnen heeft?
Jullie delen toch de winst?
Was dat maar waar.
Hij heeft zelfs een certificaat van verdienste.
Zeker. Hij was niet altijd zo. Ooit was hij ambitieus.
Hij werkte keihard. Dat kun je je nu niet meer voorstellen.
Tijd is iets vreemds. Hij gaat ongemerkt voorbij.
Uiteraard. Verwacht je dat de tijd op je wacht?
Wat? Wachten waarop? -Nergens op.
De tijd vliegt voorbij, bedoel ik. Hij verrast ons altijd.
Je weet nooit wat hij met ons zal doen.
Op deze foto schreef hij: 'Ik volg een weg, niet wetende waar die heen leidt.'
Wat een auteur. Hij denkt dat hij Tolstoj is.
Alsof hij het lef zou hebben weg te lopen. -Toch heeft hij dat een keer gedaan.
En wat gebeurde er? Na twee dagen kwam hij met hangende pootjes terug.
Ik snap wat je zei.
Wat precies? -Dat de tijd niet wacht.
Weet je nog dat je dat zei? -En dus?
Hebben we niets voor je gedaan?
Heb ik dat gezegd? -Hij is tenslotte wel je vader.
Zonder hem had je nooit gestudeerd. Hij heeft hard voor je gewerkt.
En wat heeft het opgeleverd?
Je kreeg alles wat je wilde. -Ik zat in een gratis internaat.
Alle kinderen waren jaloers op jouw speelgoed.
Godzijdank ben ik gegroeid. -Je had het makkelijk.
Heb ik dat ontkend? -Zij hadden het zwaar.
Hou hem maar, als hij zo geweldig is.
Op je 40e moet je babysitten en jij verdedigt hem.
Dat is wat anders. Kijk om je heen.
Andere vaders zijn gewelddadig. Ze drinken.
Je vader heeft je nooit geslagen. Of wel?
Dat zou beter geweest zijn dan al die beloftes...
en toch naar de bookmaker gaan.
Ik wilde het je niet vertellen, maar je dwong me.
Zou het iets veranderen als ik het je niet verteld had?
Ik heb je niet opgevoed voor het kwaad. Genoeg.
Mijn hart gaat eraan kapot. -Sinan. Help me even met de bank.
Het lukt mij niet, vanwege m'n rug.
Ik ben je moeder. Mag ik je niet gelukkig zien?
Moet ik altijd bang zijn dat je zult sterven?
Maar moeder... Lieve moeder. Ik wil leven, niet sterven.
Herinner je je kindertijd niet?
Opgroeien in lompen. Geen vader. Al dat lijden.
Heb je touw? De conciërge schreeuwt naar ons.
Hebben we touw in huis?
Heb je dik touw? Anders krijgen we de bank niet van z'n plek.
Ons touw is stuk. -Ik kijk wel even.
We willen de pas geverfde muren niet beschadigen.
Vader groeide op in armoede terwijl wij onder de straatlantaarns studeerden.
Ik riskeerde de dood omdat ik geen slaaf wilde worden.
En wat is er veranderd? Wie houdt er van jou?
Iedereen is bang van je. Iedereen haat je. Zelfs je vrienden. Zelfs ik.
Is dit wat? -Heb je niet dikker?
Nee. Is dit niet goed? -We kunnen het proberen.
De trap is te steil om het zonder touw te doen.
Bedankt.
Genoeg.
Ik laat je niet door een vreemde vermoorden. Dan doe ik het zelf.
Ik vermoord je. Ik. Ik.
Ik reken op m'n pistool. Mijn leven is in gevaar.
In Istanboel willen ze me dood. Er staat een prijs op m'n hoofd.
Niet als je ermee stopt, Firat.
Begreep je het maar. Kon je dat maar.
Cigdem, jij, ik en m'n pistool?
Jij, ik en m'n pistool. Kan dat niet? -Nee.
Zeg ja. -Nee.
Heeft er iemand geld uit m'n zak gehaald? -Wat?
Geld. Heeft iemand m'n geld gepakt? Ik mis 300 lira.
Wat? Welk geld?
Ik had 700 lira en nu mis ik 300 lira.
Als het een geintje is, is het niet grappig.
Wie zou dat doen? Waar zat het? -In m'n borstzak.
Waar kan het gebleven zijn? Heb je goed gekeken?
Kan het in je broek zitten?
Wie het ook gepakt heeft, geef het terug. -Wie is 'wie ook'?
Wie zou jouw geld pakken? -Doe niet zo theatraal.
Rustig. Laten we nadenken. -Waarom schreeuw je zo?
Waarom schreeuwen jullie? -Hij is geld kwijt en hij beschuldigt ons.
Welk geld? In huis? Wanneer zag je het voor het laatst?
Het kan niet kwijt zijn. We vinden het wel.
Wacht eens even... Zouden het de werklui geweest zijn?
De deur was open. Misschien, toen je wegliep om te helpen...
Nee, dat kan niet waar zijn. We mogen ze niet zomaar beschuldigen.
Waren ze alleen binnen?
Hij stond bij de deur toen ik het touw ging pakken.
Maar niet zo lang.
Daar is het touw... -De werklui, in godsnaam.
Hoe kwam jij trouwens aan 700 lira?
'Hoe kwam jij trouwens aan 700 lira?'
Het was m'n boekengeld.
Je bent toch klaar met school?
Neem je me in de maling? Spaargeld, om m'n boek uit te brengen.
Mijn boek, geen leerboeken.
Wat voor boek? -Een goed boek.
Heb jij dat geschreven? -Nee, m'n ghostwriter.
Goed, iemand had het nodig. Dat kan gebeuren.
Maar geef het nu maar terug. -Hij blijft aan de gang.
Hebben wij je geld gepikt?
'Hebben wij je geld gepikt?'
Luister dan naar hem. Mama, zeg er iets van.
Stil. Straks horen de buren ons.
Waar zijn jullie mee bezig? -Hou op.
Hij beschuldigt ons van diefstal. -Stil, Yasemin. Naar binnen.
Heel grappig, papa. Heel grappig.
Een beetje respect, ja?
Een kwade man is z'n eigen ergste vijand.
Moet je harten breken vanwege wat geld?
Ik zei 'wie dan ook'. -Je bent afgestudeerd...
Jij moet echt uitkijken. -Zo is het genoeg.
Laten we in godsnaam gaan zitten en even rustig nadenken.
Ik kan het manuscript bij u achterlaten. Neem gerust alle tijd.
Nee, het is heel goed.
Maar misschien slaat het nergens op.
Nee, het is een goed boek. Serieus.
Ik hou van dit soort dingen. Goed gedaan, serieus.
Dank u. De burgemeester zegt dat u een fervent lezer bent.
Dat klopt, ja. Al heb ik de laatste tijd niet veel gelezen. Maar vroeger wel.
Ik ben net terug. Mijn moeder moest geopereerd worden.
Echt waar? -Behalve stressvol is het ook duur.
Wat naar voor u. -En ik wil hier verbouwen.
Ik wil de pui uitbouwen voor een zakelijkere uitstraling.
Goed idee. Maar dit is ook prima.
Als het klaar is, wil ik het laten fotograferen.
Heb jij een camera? -Nee. Maar ik kan er wel een regelen.
Ik heb nog een oude thuis liggen. Misschien is dat wat. Een kleintje.
Dus, Sinan...
Ja, het gaat over de mensen hier en hun manier van leven.
Prima. Heel goed.
Gefeliciteerd. Serieus. -Dank u.
Ik hou van harde werkers. Hoelang heb je erover gedaan?
Je kunt het niet tellen zoals vrachtladingen zand...
Maar je produceert, net als ik. Andere zaken, maar het idee is hetzelfde.
Dat is waar. -Want als ik het niet goed bereken...
Stel dat er zand onderweg is...
dan kan ik niet wachten op inspiratie voordat ik het vervoer.
Klopt. U hebt helemaal gelijk.
Daar zitten we dan. In feite zullen we wel zien.
Ik heb het geschreven, maar uitgeven is een ander verhaal.
Jij redt je wel. Stuur me een exemplaar.
Ik ben benieuwd naar die manier van leven.
Çanakkale komt er ook in voor. -Het monument?
Nee, niet de begraafplaats.
Ik vind niet dat je Çanakkale moet associëren met Troje of het monument.
Waarom niet? -De specifieke levensstijl...
wordt er volledig door overschaduwd.
Maar we zijn er wereldberoemd om. -Klopt.
Het is 's werelds best bewaard gebleven slagveld.
Als de wereld het zo waardeert, moet daar een reden voor zijn.
Klopt, maar ik zie andere dingen.
Ik zie een man met een fedora op die fruit verkoopt, zingt en wijn drinkt.
Over dat soort dingen schrijf ik.
Toeristen fotograferen hem ook.
Momentje. Je vergelijkt Riza de zuiplap toch niet met onze martelaren?
Natuurlijk niet. -Momentje. Ik begrijp het niet.
Dat zei ik niet. -Jouw 'levensstijl' vind je overal.
Maar vind je elders ook zo'n goed bewaard gebleven slagveld?
Dat is iets anders. Ik zeg niet... -Waarom zou je toeristen vertrouwen?
Die maken overal kiekjes van.
Als ze foto's maken van de oude man, is dat voor de gein.
Onze visies lopen wel erg uiteen.
Als jullie jongeren onze martelaren en waarden niet verdedigen, wie dan wel?
Hoe zijn we hierop gekomen? -Jij begon erover, vandaar.
Instellingen willen die plek behouden. -Precies. Dat is hun werk.
Die plek betekent werk, een identiteit, een reden van bestaan.
Ziet u dat niet?
Wie zorgt er voor de oude man die op z'n 80e nog moet werken?
Is dat niet belangrijker? -Alsof hij niemand heeft.
Hij staat trouwens niet in het boek. Hij was te sneu.
Ik zoek naar de geheimen van het leven.
Deze oude man klaagt niet. Hij lijkt het geheim van het geluk te kennen.
Zijn wereld herbergt een geheim dat ons allemaal kan helpen.
Over Troje en het monument bestaan al honderden boeken.
Lees die maar, als u zo geïnteresseerd bent.
Kadriye, waar blijven die vervoerscontracten?
Stuur ze maar door. Zijn ze er nog niet? Help ze dan herinneren.
We hebben ze nodig.
Hoe minder je te verliezen hebt, hoe minder verantwoordelijkheden je hebt...
des te gelukkiger ben je. Ik zie daar het grote geheim niet van.
Zo ziet u dat. -Luister, jongeman.
Ik ben niet hoog opgeleid.
Ik ben gestopt met de middelbare school, maar ik heb dat nooit betreurd.
Waarom niet? Ik vertrouw op m'n gevoel.
Ik heb m'n hele leven m'n gevoel en instinct gevolgd...
en ik heb het nooit mis gehad.
Fijn voor u.
Maar kijk naar m'n vrienden met hun universitaire opleiding.
Die zitten allemaal in de puree.
Sommigen werken voor mij, anderen werken voor een habbekrats elders.
Sommigen zijn gescheiden en een heeft zelfs zelfmoord gepleegd.
Een opleiding is prima, maar dit is Turkije.
Als je in dit land wilt overleven, moet je je aanpassen.
Je hebt school en je hebt het echte leven.
Alles is in beweging.
Wat je vandaag leert, is morgen nutteloos.
De realiteit slaat ze in het gezicht. Ze kunnen zich niet aanpassen.
Ze zijn afstandelijk en kijken op de gewone man neer.
De markt is meedogenloos en ontziet niemand.
En waar zijn zij nu? Verdwenen. Voorgoed.
Maar ik ben hier nog.
Ik heb niets cadeau gekregen.
Alles wat ik heb, heb ik verdiend met mijn eigen bloed, zweet en tranen.
Dus ik moet werken, sparen en het boek zelf uitgeven?
Dat zeg ik natuurlijk niet.
Maar nu je het zegt, is dat niet zo'n slecht plan.
Ik hoorde dat u dit soort projecten steunde. Ik kwam niet zomaar langs.
Waarom hebt u hen dan wel gesteund? -Wie bedoel je?
Al die projecten. Uw logo staat op duizenden posters.
De gemeente kocht veel zand, dus deed ik wat terug. Dat was de deal.
Gevestigde belangen, dus. -Waar heb je het over?
Je moet wel. Wij zitten in de zandbusiness.
Je doet wat er gedaan moet worden. En natuurlijk is de klant koning.
Zo, Ekrem, ben jij ook gaan gokken? -Nee, ik kijk alleen.
Ik heb er trouwens het geld niet voor. -Juist.
Kamil, twee thee. -Komt eraan.
Hoe gaat het? -Gaat wel.
En met jou? -Het oude liedje.
Ga je met mijn vader om?
Ik kom hem af en toe tegen.
Waar gaan jullie dan heen?
Waar kan ik heen? Naar een of ander dom theehuis.
Wat is dat voor gelul? Stap lekker met jongens van je eigen leeftijd.
Wat is jouw probleem?
Wat zei je? -Jullie zijn niet bepaald zielenmaatjes.
Kun je niemand anders vinden? -Lul niet.
Wij doen ons stinkende best om hem te laten stoppen.
Zoek iemand van je eigen leeftijd. -Krijg de pest, man.
En als ik hem nou gewoon tegenkom?
Praat met je vader als je iets dwarszit.
De helft van de nieuwe docenten heeft een aanstelling in het oosten.
Ik wacht al twee jaar. Elke plek in mijn land is prima.
Ik huil van geluk, niet vanwege het oosten.
Sinds wanneer ben jij hier? -Sinds een uur.
Ik ben met de kapper meegereden, want jij had mijn auto.
Zijn ze thuis? -Ja.
De deur hing los, dus dacht ik: die repareer ik wel even.
Oké. -Sinan...
help me even hem terug te hangen.
Momentje. Kalm aan. Eerst maar de bovenkant.
Kijk eens aan.
Laten we samen nog een keer gaan. Ik heb weer een kei uitgegraven.
Het is hooguit een uurtje werk. Zo klaar. -Een kei?
Ben ik daarvoor teruggekomen? -Je hoeft niet zo te schreeuwen.
Heb je haast? -Jij houdt ook nooit op.
Ik doe niet mee aan jouw theater om in de gunst te komen.
Ik snap je niet. Welk theater? Bij wie wil ik in de gunst komen?
Vraag niet naar de bekende weg.
Je herstelt een deur om respect terug te winnen.
Maar het is niet de deur die hersteld moet worden.
Wat dan wel? -Weet ik niet.
Wat jij tekortkomt.
Wat betekent dat?
Kan het niet gewoon een gunst zijn?
Iemand moet die deur repareren. Kan dat niet gewoon een gunst zijn?
Als jij en ik het niet doen, wie dan wel?
Doe je het als gunst? -Ja. Denk je dat ik dat niet kan?
Wat is jouw idee van een gunst? Vertel. Laten we erover praten.
Zit stil. Waarom heb je het toegezegd? Ben je niet goed snik?
Heb je je tong verloren? -Trek niet zo.
Wacht. Je kunt dit niet alleen Armen omhoog.
Wat is er, oma?
Iedereen wil iets. Ze beseffen niet dat hij er te oud voor is.
Wie is waar te oud voor?
Imam Veysel wil dat je opa de oproep tot het gebed weer zingt.
En? -Daar is hij te oud voor.
Ik ben bang dat hij in de war raakt.
Als hij de boel door de war haalt, lacht iedereen ons uit.
Waar gaat de imam heen?
Weet ik veel. Een bruiloft, of begrafenis.
Ik ben die jonge imams zat. Eén pot nat.
Dan moet opa weigeren het te doen.
Waarom heeft hij toegezegd?
Omdat hij een doetje is.
Hij heeft twee goudstukken geleend en niet teruggegeven.
Imam Veysel? -Ja.
Dat is ongehoord.
Die zien we nooit meer terug. Hij wil er niet om vragen.
Opa? -Ja?
Heeft Veysel het goud niet teruggegeven? -Wat zei je?
Heeft Veysel het goud niet teruggegeven?
Nee. Hij neemt en geeft nooit iets terug.
Het is niet te geloven.
In al mijn jaren als imam, en zij is mijn getuige...
Ik ben bang dat hij een pleefiguur zal slaan. Godbetert.
De dorpelingen zullen zich rot lachen. -Roddelen doen ze toch wel.
Moet je die broek zien. Is hij te groot?
Nee, hij hoort ruim te zitten. Hij maakt zich druk om z'n broek.
Geef me die riem eens aan. -Laaghangende broeken zijn in, opa.
Krijg nou wat. Ik moet in slaap zijn gevallen.
Hoelang ben jij hier al? -Ga je slapen in de zon?
Ik was ongerust. -Hier was schaduw toen ik ging liggen.
Je zit onder de mieren. Hoe kun je zo slapen?
Ze kennen me. Ze steken niet.
Met die deur en de kei heb ik mezelf uitgeput, denk ik.
Of was je aan 't spijbelen van het gebed?
Dat ook, ja.
Maar het was vooral de kei. Ik heb hem losgehakt.
Nu hoeven we hem er alleen nog uit te trekken.
Ik ga terug naar Çan. Ga je mee?
Nee, eerst moet die kei eruit.
Als het later deze week gaat regenen, hebben we een probleem.
Goed, dan. Ik ga.
Wat is er? Waarom lach je?
Je bracht me vanmorgen niet hierheen. Waarom bied je me nu wel een lift aan?
Ik dacht dat je vanmorgen niet mee wilde.
Waarom niet? Ik kom hier elk weekend.
Ik dacht dat je ergens anders heen wilde.
Ergens anders? Waarheen dan?
Hoe moet ik dat weten? Er zijn vast plekken die je mist.
Wat bedoel je? Wat probeer je te zeggen?
Ik probeer helemaal niets te zeggen.
Hoe dan ook, ik ga. -Goed. ga maar.
Ahmed komt me wel helpen. Ik zal hem een dagloon betalen.
Daarna neem ik wel een taxi naar Çan.
Merk je hoe ik met geld smijt? Maar met welk geld?
Gisteren had ik geen rooie cent en je moeder heeft m'n bankpas.
Waar komt al dat geld opeens vandaan?
Verdacht, vind je niet?
Waar heb je het over?
Serieus. Zou het zo gek zijn?
En dat net nu er 300 lira zijn verdwenen.
Hoe weet je dat het 300 lira was? -Precies. Hoe kan ik dat weten?
Hoe kan ik dat weten, denk je? -Ja, hoe?
Misschien weet ik er meer vanaf dan jij.
Denk na. Hoe zou ik het kunnen weten?
Misschien heb ik het gezegd. -Bravo.
Je dacht dat je het had opgelost, maar helaas.
Je hebt meer aanwijzingen nodig, Columbo.
Klets niet uit je nek.
Volg het spoor. Denk logisch na.
Zo'n werkman zou alles meegenomen hebben.
Waarom slechts 300 lira? Toch?
En?
Dus wellicht is het overduidelijk.
Waarom om de hete brij heen draaien?
Als het niet een van de werklui was, wie was het dan?
Snap je het niet? -Wat niet?
Je bent een en al oor. -Nee, hoor.
Of je neemt me in de zeik, of...
Of wat? Zeg het maar.
Of wat?
Zeg het maar. Of anders wat?
Of anders niets.
Hoe dan ook, ik ga. -Kom op. Of wat?
Je ging zo lekker. Tot 'of wat?' Wat is er gebeurd? Kom op. Of wat?
Columbo, ik praat tegen jou. Columbo.
Hij verdient goed, maar hij wil daar niet wonen.
Hij zegt dat daar de zedeloosheid welig tiert.
Ik heb hem ontmoet bij de moefti.
Hij werkt in Duitsland en krijgt daar betaald, maar ook hier.
Vroeger was het geen probleem, maar nu begint het me te ergeren.
Op die leeftijd is het zorgwekkend.
Je moet redelijk blijven. -Dat is waar.
Het is weer zover.
Wat gebeurt er?
Het lijkt wel aarde. Die kinderen...
Wil je ons ook van de aarde laten verbannen?
Sinan, was jij dat?
Imam Veysel, pluk zelfs jij verboden vruchten? Dat is een zonde.
Kletskoek.
Laat je daarboven niet verleiden door de duivel.
Nazmi had 'n kabel nodig voor z'n minaret.
En onderweg zagen we deze boom.
En de appels waren zo verleidelijk?
Ze zijn lastig te weerstaan. Hier. Neem een hap.
Je hebt gelijk. -Je liet ons schrikken, Sinan.
Nazmi, duw dat blik eens wat dichterbij.
Nazmi, Sinan is de kleinzoon van de oude imam.
Hij zong vandaag de middag-azan. -Echt? Prima.
Ik noem hem mijn waarnemer.
Nazmi is de nieuwe imam van Sofular en een vriend van de imamopleiding.
Echt? Aangenaam. -Insgelijks.
En wat doe jij zoal? -Ik ploeter voort.
Ik ben klaar met m'n studie, dus ik zoek een baan.
Ik hoor dat je vaak hier bent. -Zeker. Als ik de kans krijg.
Ik heb geluk dat ik je tref, imam. Je was er vandaag weer niet.
Een bruiloft, toch? -Ja.
Ik kreeg een uitnodiging en die sla je niet zomaar af.
De tante van de moefti's vrouw stuurde die helemaal naar hier.
Wat moest ik? Ik ken hem niet eens. -Gaan, natuurlijk.
Maar schuif het gebed niet steeds af op m'n opa.
We zijn bang dat hij in de war zal raken. Hij is 80 en doof.
Hij raakt niet in de war. En wat dan nog?
Zo'n vroom man krijgt toch wel Gods zegen.
Wat malen dorpelingen om Gods zegen? Ze zullen hem uitlachen.
Geen zorgen. Je opa is een rots in de branding.
Hij helpt me enorm. God zegene hem.
Bedoel je dat hij je stand-in-imam is? -Precies. En ik ben de leerling.
Hij is een taaie rakker.
Je rug zit onder het stof.
Waar was je vandaag? -In Karadoru.
Nemen ze daar ook goud aan? -Nou en of.
Is het niet anders in een migrantendorp?
Nee, hoor. Er is goud in overvloed.
Ik begrijp iets niet, imam Nazmi.
Ligt het aan mij, of schamen die mensen zich niet voor hun hebzucht?
Om eerlijk te zijn... -Ik weet niet precies wat je bedoelt.
Over het goud.
Een man krijgt een zoon, geef hem goud. Zijn besnijdenis, meer goud.
Hij trouwt, hij scheidt, goud, goud, goud. Hoe zit dat?
Ellende en rampspoed, Sinan. Wat anders?
Waar ik vandaan kom gaat het anders, maar maak je niet druk.
Maar waarom nodig je een vreemde uit voor een feest...
en vraag je openlijk om geld?
Sommige mensen betalen hun schuld niet af...
maar ze zouden nooit zonder goud naar een feest gaan.
Ik vrees dat je gelijk hebt. Abu Dhar zegt...
Wie? -Abu Dhar, metgezel van de Profeet.
Een van z'n favorieten. -De woestijnballing?
Heel goed. Ken je hem? -Waarom zou ik hem niet kennen?
Zo bedoelde ik het niet. Maar niet iedereen kent hem.
Zelfs sommige imams kennen alleen de meest populaire metgezellen.
Wat heeft populariteit ermee te maken? Dit zijn de metgezellen van de Profeet.
Maar waarom citeren we alleen de meest bekende?
Er zijn nog meer geleerde mannen. -Maar Nazmi...
soms, als de vonk niet overslaat, brengt men tweederangsfiguren te berde.
Net als jij nu.
De belangrijkste personages worden het meest geciteerd. Dat is normaal.
Maak het nu geen zaak van erkenning.
Ik zeg niet dat we minder bekenden moeten voortrekken...
maar we moeten ook hun woorden en gedachten tot ons nemen.
Goed, ik begrijp het.
Maar je bent nu een dorpsimam en geen studentenvertegenwoordiger.
Je moet je ideeën ordenen.
De moslimsituatie spreekt voor zich.
De wereld is veranderd en heeft ons achtergelaten.
De wereld is niet veranderd, noch heeft die ons achtergelaten.
Als je religie gaat hervormen, open je de deur voor menselijke fantasie.
Je bedoelt dat de Koran de huidige wereld niet kan interpreteren.
Dat is absurd.
Sommige argumenten lijken gegrond...
maar jij lijkt op voorhand veranderingen principieel af te wijzen.
Dan wil jij verandering omwille van de verandering.
Maar je mag ook niet met oogkleppen op lopen.
Ik bedoel er niets mee, maar hoe spreekt de Almachtige ons aan in de Koran?
Als 'mensen met verstand'. Hij vraagt: Denkt u niet na?
Er is altijd wel iets te vinden in de Koran. Dat is iets anders.
De Koran is wonderbaarlijk.
Laten we dit niet doen, Nazmi.
En de Koran uitkammen om het laatste woord te hebben, is niet erg waardig.
Ik kam niets uit.
Stel, een architect ontwerpt tot in detail een gebouw.
Hij geeft de voorman de tekening, maar zegt niet hoe hij moet bouwen.
Dus de bouwers gebruiken hun initiatief en eigen interpretaties bij het bouwen.
Goed, maar wat zegt de Koran? 'Mensen met verstand', maar ook 'stof'.
Je weet wat er in de heilige Koran staat:
'We zullen hun daden beschouwen en ze verstrooien als stof.' Stof.
Wij mensen zijn niet bijzonder. Wat zijn we nu helemaal?
We worden geleid door het Boek, de Profeet, consensus en analogie.
Waarom alternatieven zoeken?
Die richtlijnen volgen we.
Als iedereen z'n eigen recept maakte, waren er evenveel religies als mensen.
Maar onze recepten zijn ondertekend. En voorgeschreven door een arts.
We vragen aan de apotheek een specifiek medicijn...
maar als dat er niet is, geven zij iets met dezelfde werkzame stof.
Dit is een onbegonnen discussie.
Het is aan de mensen.
Als ik voor mezelf spreek, kom ik steeds weer terug...
bij onvoorwaardelijke onderwerping. De gelovige gelooft.
Maar als jij denkt het mysterie te kunnen doorgronden...
en Gods grote wijsheid te kunnen verrijken met jouw beperkte visie...
hang die waanzin dan gerust aan, maar mijn ding is het niet.
Jullie hier? -Is het gelukt?
Bijna, maar ik wil nog graag even naar m'n schapen.
Duurt dat lang? -Nee.
Breng hem maar naar het theehuis. -Doe ik.
Is dat jouw motor? -Ja. Net gekocht. Wat vind je ervan?
Mooi, Veel plezier ervan, zou ik zeggen.
Wij zouden zeggen: Leef je uit.
Wat waren ook alweer die oude motoren uit het Oostblok?
MZ en Jawa.
En dat Russische merk? -Minsk.
O, ja. Minsk. -Die maakte zo'n ta-ta-ta-geluid.
De burgemeester heeft er nog een die zo stottert. Hij wil erbij horen.
Hoe gaat het met de nieuwe moskee? -Geen idee.
De burgemeester en de gemeenteraad zijn er druk mee.
Dus dat worden chique ramen, glanzende koepels en automatische deuren.
Geen idee. Iedereen weet het beter.
Waarom weet je niets? -Ik hou me erbuiten.
Als de vorm voorrang krijgt, gaat dat ten koste van de inhoud.
In de tijd van de Profeet waren er geen moskeeën en minaretten.
Het zijn noviteiten, toevoegingen. -Dat is wel erg cru, Nazmi.
Het is een ingewikkeld onderwerp. Niet nu. -Het was geen kritiek.
En wat dan nog? Het gaat toch om de eredienst?
Precies, Sinan.
In een paleis of in een hutje, eredienst is eredienst. Punt uit.
Maar een negatieveling vindt altijd gebreken.
Het gaat om intentie en integriteit.
Integriteit?
Hoe kunnen we integer zijn zonder zelfkritiek?
Is dat niet te makkelijk?
Wie moet zelfkritiek hebben?
Mensen zoals jij, die voor 't gemak gaan.
Luister, Sinan. We bidden al elke avond.
En in gebed onthullen we onze zwakheden en fouten.
Dat is zelfkritiek genoeg.
Dus we doen maar, belijden 's avonds de zonde, en klaar.La dolce vita.
Dat zeg ik niet. Wie wel?
Natuurlijk zijn we allemaal wel eens zwak.
Maar een gelovige moet altijd z'n gezond verstand gebruiken...
en voorzichtig zijn.
Waarom alleen gelovigen? Kan iemand zonder gezond verstand?
Nee, maar een gelovige stelt hogere eisen aan zichzelf...
dus voelt hij extra verantwoordelijkheid.
Misschien, maar die is hem opgelegd.
Panklare verantwoordelijkheid is niks.
Niemand is betrouwbaarder dan iemand, met niets dan z'n geweten en vrije wil.
Hij bepaalt zelf z'n verantwoordelijkheid. Hij ontvangt die niet...
dus moet hij de consequenties van z'n daden aanvaarden.
Wie zegt dat vrije wil vrij is? Hoe kun je die vertrouwen?
Dat ligt aan de persoon.
Lafaards kiezen een onderworpen leven.
Elke rivier wordt als woeste waterval geboren...
maar kabbelt uiteindelijk naar zee.
Maar jouw woeste rivieren sleuren wel veel stenen, stokken en afval mee.
Ze sleuren heethoofden mee langs losers en onderdrukten.
Precies. Daarom heb je een geloof of religie nodig.
Hoe hou je anders de massa onder de duim?
Waren het niet juist gelovigen die vroeger knekelbergen creëerden?
In hun poging orde te stichten waren ze erger dan hun vervolgers.
Het is net zo lastig uit te roeien als rabiës. -Generaliseren leidt altijd tot fouten.
De meeste mensen zijn toch gelovig? Geloof is de morele ruggengraat.
Hoe kun je dat zeggen?
Waarom is in atheïstische landen het misdaadcijfer zo laag?
Dat betekent dat moraliteit niets met geloof te maken heeft.
Zou men zich niet eenzaam voelen in het gigantische universum?
Het misdaadcijfer is daar wellicht laag, maar het zelfmoordcijfer is hoog.
Men pleegt geen misdrijven, maar is ook niet gelukkig. Wat wil jij liever?
Iemand schreef dat als de waarheid buiten de islam zou liggen...
hij de islam zou verkiezen boven de waarheid.
Dat bewijst het beroemde argument dat religie niets opheeft met de waarheid.
Toch? -Geen vragen meer, edelachtbare.
Is religie geloven in het onpeilbare? -Wat?
Geloven in het onbekende.
Luister, Sinan. Waar het om gaat is dit:
Zou jij willen leven in een wereld waarin God bestaat...
of een waarin Hij niet bestaat?
Ik zou willen leven in een wereld waarin Hij wel bestaat.
Verandert dat iets? -Hoezo?
Verandert wat ik wil iets?
Daar gaat het niet om.
De wens geeft je de mogelijkheid het te voelen.
Wat kan ik er verder over zeggen? Het is niet aan mij.
Het ontbreekt me aan autoriteit.
Wat zeg jij ervan, imam Nazmi?
Yunus Emre dichtte ooit:
ik wandel over een weg en zie een rijzige boom
zo lieflijk, zo zoet mijn hart...
Hoe ging het ook alweer verder?
Yunus Emre...
Wat zei Ibn Arabi? 'De god die jullie aanbidden, ligt onder mijn voeten.'
Ze hebben hem vermoord. Ze hebben een gelovig man vermoord.
Wat bedoelde hij daarmee?
Hij is terug met je motor. -Nee, hij gaat weer.
Ik leen hem m'n motor... -Hij negeerde je volledig.
Ik heb m'n motor niet uitgeleend om mee te crossen.
Nu is hij helemaal vies en zitten er krassen op.
Als het nu gaat regenen...
komt er water in de krasjes en gaat hij roesten.
Dan eindig je bij de garage, krijg je hem nooit meer terug...
en moet je er wekelijks heen.
Wat ik zei was...
Ga zitten.
Wat is er? -Ze draagt een hidjab.
Wat? -Janet Jackson draagt een hidjab.
Doe me een lol. Wat een flauwekul.
Fikret.
Drie thee.
Over een harde werker gesproken. Hij gaat maar door.
Wie? -Je vader.
Je vader is een geweldige vent. Wat anderen ook zeggen.
Mijn god. Dus hij is een geweldige vent.
Wat bedoel je met 'geweldig'?
Goed, gewetensvol.
Kap eens met die loze praatjes.
Waarom zou ik? Ik meende het.
Doordeweeks geeft hij les, in het weekend werkt hij in het dorp.
Dat doet hij niet voor de lol. -Natuurlijk niet.
Het is betreurenswaardig. Niets aan te doen. Het is zijn keus.
Ik bedoel dat hij een fatsoenlijk man was. Een echte heer.
Ik snap niet hoe hij erin verzeild is geraakt.
Er valt niets te snappen.
Hij rebelleert onafgebroken tegen de absurditeit van het leven.
Als je, ondanks alle tegenstrijdigheden, positief kunt blijven...
je verlangens kunt beteugelen, jezelf kunt...
Kappen. Dit is glad ijs. -Dan lijkt het leven minder absurd.
We verdrinken allemaal in 'n glas water. Noem het 't lot en leef door.
Niks lot. Je bent vandaag van de eenvoudige antwoorden.
Noem je misbruik, zonden en misdaden nu het lot?
Teleurstelling is het lot. Succes is onze eigen verdienste.
Het is niet anders, Sinan. Wat ben je bitter.
Mensen vinden troost waar ze kunnen. Wat is daar mis mee?
Je zult me wel weer waarschuwen voor glad ijs, maar...
Kunnen we erover ophouden?
Kijk eens hoe fijn alles is.
Ik kan de aarde weer ruiken nu ik niet meer rook.
Ben je klaar? -Ja. Bedankt.
Je bent vroeg terug. -Ja. De sleutels zitten erin. Bedankt.
Wie heeft hier cement gestort? -Ik heb geen flauw idee.
Spring erop, Sinan. Voel de wind. -Wat?
Ik kan een ritje met je maken.
Hou op, we zijn geen kinderen meer.
Toch kunnen we een ritje maken.
Rijden is één ding, maar 'een ritje maken'...
De schokdempers zijn super. Net een vliegtuig.
Dat bedoel ik. Als gadgets zo goed worden, is de spiritualiteit in gevaar.
Maar er is meer behoefte aan spiritualiteit dan ooit.
Zoals de Profeet zei, zal de tijd verslechteren tot de dag des oordeels.
Maar is het, nu de technologie zo'n grote rol speelt in ons leven...
niet lastig argumenten na te leven die jullie als imams moeten uitdragen?
Heb je een verborgen agenda?
Is de wereld verdoemd omdat ik op een motor rijd?
Kijk hoe de wereld eraan toe is en jij hebt problemen met m'n motor?
Mannen van mijn leeftijd rijden in een automaat en ik zit hier vast...
Ik hoorde laatst van een pelgrim in Mekka die bij het stenigingsritueel...
per ongeluk zijn iPhone gooide.
Mythe versmelt met realiteit. Het abstracte met het concrete.
Religie heeft gemeenschappen van hun slechte gewoontes afgeholpen.
Daar gaat het om.
En de realiteit van de mens zelf?
Religie weerhoudt mensen er ook van eigen waarheden te ontdekken...
door de wereld voor ze te definiëren.
Hoe weet jij wat mensen nodig hebben?
Niemand wil z'n eigen waarheid zoeken.
De mens probeert altijd een zo gunstig mogelijke realiteit te creëren. Constant.
Desalniettemin probeert de mens aan z'n eigen realiteit te ontsnappen.
Iedereen probeert z'n eigen hachje te redden.
Maar is niet iedereen onderling verbonden door onzichtbare draden?
Noem het lot of causaliteit. Het maakt niet uit.
Maar laat niemand zichzelf puur achten als pas gevallen sneeuw.
Ja, mijn vader mag dan veel verloren hebben bij de paardenraces...
z'n huis, auto, eer, trots en respectabiliteit...
maar wordt jullie salaris niet betaald met de vuile winst van races en loterijen?
Luister, ik doelde niet op je vader.
Als je daar boos over bent, zie je dat verkeerd.
Nee, als ik beledigd was, zou ik dat zeggen.
Ik ben liever duidelijk voordat ik een discussie begin.
Natuurlijk.
AUTO VAN DOCENT TE KOOP
DE WILDE PERENBOOM
Kijk eens aan. Zo kalm.
Wat is er?
Wat is het hier rustig. Niet veel leerlingen.
Is er iets? -Ik ben net terug uit Çanakkale.
En? -Mama heeft gebeld.
De elektra is afgesloten. Ze zei dat je vandaag je salaris zou krijgen.
Ik kom het halen om weer elektra te hebben.
Ik heb geen geld. Het is niet gestort.
Niet gestort?
Wat moet ik tegen mama zeggen?
Hoe moet ik dat weten? Wat jij wilt.
Merve, moet ik bij je komen?
Nou?
Goed, dan ga ik maar weer. -Oké.
Waarom lig je op dit tijdstip te slapen?
Heb je je vader gesproken? -Ja.
Is het geregeld? -Nee, hij gaf me geen geld.
Hoezo? -Hij zegt dat hij niets gekregen heeft.
Het is niet gestort.
Hij zou vandaag geld krijgen.
Hij zegt van niet. Hij zat tickets, of zoiets, in te vullen in de klas.
Van welk geld?
Tickets? -Ja, hij verborg ze met z'n arm.
Alsof ik dat niet zou zien.
Waarom hield je hem niet tegen? Je had het geld kunnen afpakken.
Door met hem te vechten? -Waarom niet?
Vecht. Ben jij nu een man?
Ja, hoor. Waar de hele klas bij is.
Als jij het niet doet, wie dan wel? Ik? Je bent een mietje.
Kappen, ma.
Je moest het geld afpakken voordat hij het kon uitgeven.
Heb ik je als decoratie gestuurd?
Heb je hem gezegd dat de koelkast stinkt?
Dat je zus moet studeren bij een vriendin?
Kappen, ma. Je kunt het geld lenen.
Ja, alsof bedelen eenvoudig is. Probeer het zelf maar eens.
Heb ik gezegd dat je met hem moest trouwen?
In voor- en tegenspoed.
Jij zette door, ook al raadde iedereen het je af.
Met jou valt niet te praten.
Moet ik dan geen antwoord geven?
Jij moet altijd het laatste woord hebben.
Ik kan nooit m'n hart bij je uitstorten.
Doe geen moeite. Hier, voor jou.
Wat is het?
Dus het boek is uitgegeven?
Wanneer is het uitgekomen? -Vandaag.
VOOR M'N LIEFSTE MOEDER DIT IS ALLEMAAL DANKZIJ JOU
EN VOOR JOU ALLEEN SINAN
Niet huilen. Waarom huil je?
Dus ik ben toch niet zo'n nietsnut, hè?
Ik ben zo gelukkig. Ik wist dat je iets zou bereiken.
Daar ben ik altijd in blijven geloven.
Soms spraken mensen kwaad over je, maar ik heb nooit geluisterd.
Ze zeiden dat je niet normaal was. Dat je gek was.
Je hebt geen idee wat ik moest slikken.
Als je iemand niet begrijpt, noem je die gek. Dat is normaal.
Ze kunnen doodvallen. Ik heb ze nooit geloofd.
Ik wist dat je speciaal was, omdat je anders dan anders was.
Die kwaadsprekers zouden je nu moeten zien.
Dit is fantastisch.
Echt fantastisch.
Een geweldig boek. Met veel kleine lettertjes.
Geen idee hoe je dit gedaan hebt. Op een lege maag, in hostels.
Hoe is het mogelijk. -Niet overdrijven, mam.
Ik heb alleen een boek uitgegeven.
We weten niet eens of het goed is.
Of wat goed is? -Het boek.
Het is geschreven en uitgegeven, maar vindt iemand het wel goed?
Natuurlijk wel. Waarom niet?
Of stook ik hiermee onrust?
Creëer ik hiermee woede, weerzin of wrok?
Slepen ze me voor de rechter?
De rechter?
Wie weet? De waarheid is niet altijd populair.
Hoe kwam je trouwens aan het geld? Je had toch niets?
Ik heb gepingeld. En een beetje geld geleend. Niet te veel.
Schulden zijn niet Mr Losers monopolie. Nu is het mijn beurt.
Maar dit is tenminste voor een goed doel.
Zeg dat niet. -Wat niet?
Mr Loser?
Een toepasselijke naam. Of niet?
Of heeft hij ooit gewonnen en dat verzwegen?
Ik hou me nog in.
Hij heeft veel problemen veroorzaakt, maar ik vind het vreselijk hem zo te zien.
Wie zich brandt, moet op de blaren zitten.
We zullen zien met wie jij trouwt. -Godbetert.
We hebben nooit meisjes gezien.
Is er niemand? -Natuurlijk niet.
Waarom niet? -Waarom denk je?
Ik ben een boer en ik ben arm en werkloos.
Is dat niet genoeg?
Hoe bedoel je, 'boer'? Ik verwacht geen prinses.
Hier wonen alleen maar boeren.
Ik zou niemand van hier trouwen.
Wat is er mis met mensen van hier?
Laat maar. Je zou het niet begrijpen. Het heeft geen zin.
Dus jij begrijpt alles en wij niets?
Precies. Als je niets beters kon vinden dan hem.
Ik bedoel maar. -Wat moest ik?
Ze hadden een andere man op het oog.
Maar je vader was jong, knap, en welbespraakt.
En hij had een opleiding gedaan. -Kijk eens aan. Niet klagen, dus.
Hij was zo eloquent.
Het was geweldig.
Als anderen spraken over geld en berekenden wie wat had...
sprak hij over de geur van de aarde, lammeren en de kleur van het veld.
Dat is niet veranderd.
Misschien ergert het ons nu als hij zo praat...
maar indertijd kon ik er geen genoeg van krijgen.
Ik was pas 16. Ik had nog nooit zo iemand ontmoet.
Dus liet ik me door hem schaken.
Toch, als we de tijd konden terugdraaien...
en ik opnieuw mocht kiezen, wetende wat ik nu weet...
zou ik het weer net zo doen.
Ik zou weer met je vader trouwen.
Ja. Gek misschien, maar waar.
Je bent me er eentje.
Hij verkocht ons huis om te kunnen gokken en jij verdedigt hem.
Ik verdedig hem niet, ik vertel je wat ik voel.
Weet je, jullie zijn allemaal hetzelfde.
Jullie vrouwen zijn allemaal gestoord.
Nee, we zijn niet hetzelfde. -Jawel, geloof me.
Soms denk je dat er één anders is...
maar dan komen ze toch weer met precies dezelfde dingen.
Jullie overdrijven altijd zo.
Al die liefde en dat sentimentele gedoe.
Ik begrijp niet waar dat vandaan komt.
Neem mij, bijvoorbeeld. Ik hou niet van mensen.
Ik krijg het niet voor elkaar. Wat moet ik?
Ik heb niets tegen dieren of de natuur, maar ik heb geen geduld met mensen.
Ik kan ze niet uitstaan.
Als er zoiets bestaat als een schrijver die mensen verafschuwt.
Lieve hemel. Waarom is de ijskast leeg?
Wat denk je? Alles is bij de buren.
Waarom? -Raad eens. Er is geen elektra.
Moet het eten verrotten? -Oké.
Je hebt Sinan geen geld gegeven. -Klopt.
Waarom niet? -Waarom zou dat zijn?
Misschien heb ik geen geld gekregen.
Waarom niet?
Hoe moet ik dat weten, Asuman?
Hou in godsnaam op met liegen. -Hoezo lieg ik?
Ik moet babysitten, op mijn leeftijd. Is dat eenvoudig, denk je?
Ik babysit al 25 jaar een leger kinderen. -Dat is iets anders.
Natuurlijk. -Dat is echt anders.
Ik heb al vaker gezegd: Geen ruzie waar de kinderen bij zijn.
Denk je dat de kinderen blind zijn?
Ruzie beschadigt kinderen. Dat weet ik, als docent.
Wat doceer je? Paardenraces? -Hou op.
En de tickets in de klas dan?
Welke tickets? Welke klas? -Doe maar niet alsof.
Dat doe ik niet. Hoe kom je erbij?
Goed, blijf dan maar gokken.
Ik hoop alleen dat je je pensioen haalt.
Jouw bonus is onze enige hoop, als je die niet eerst verbrast.
Dus blijf maar gewoon gokken.
Dat was niet netjes van je.
Wat niet? -Dat weet je best.
Klikken, noemen ze dat.
Waarom dacht je dat ik met gokken bezig was?
Ik zag het. -Wat zag jij dat ik niet zag?
Je verborg de krant toen ik binnenkwam.
En dus? Waarom vroeg je me er niet naar?
Waarnaar? -Je kunt zoiets niet zeggen...
zonder absoluut zeker te zijn.
Je veroordeelt zonder proces en executeert schaamteloos.
Sta je daar niet boven? -Hou eens op.
Waarom zou je het verbergen als het geen gokticket was?
Hier is je gokticket. Ik gok toch alleen maar.
Alles is een spelletje. Hier, pak aan.
HOND VERMIST
Wat gooide hij weg? -Niets.
Hij tekende een vermiste-hond-poster, zei hij.
Smoesjes.
Laatst werd ik wakker. Hij lag niet in bed.
Ik hoorde in de verte een vreemd gejammer.
Ik stond op en vond hem in de woonkamer.
Hij zat in het donker te huilen. -Wat bedoel je? Huilde hij?
Hij zat te jammeren. Ik had nog nooit zoiets gehoord.
Goddomme. -Alsof hij buikpijn had.
Waarom huilde hij? -Z'n hond is zoek.
Vreemd. Doet hij daar zo dramatisch over?
Erger nog. Je hebt met hem te doen en tegelijk ergert het je mateloos.
Ik weet dat als, God verhoede, ons iets zou overkomen...
hij geen poot zou uitsteken.
Maar nu z'n hond zoek is, is dat rampzalig.
Hij hangt overal posters op. Hij heeft nachtmerries.
Goddomme. Verrassend.
Die hond is het enige levende wezen dat hem niet veroordeelt. Zijn woorden.
Echt waar? -Ja.
Grappig.
Het sneeuwt.
Wat is er gebeurd?
Wat ik al zei. Een serie rampen. -Wat precies?
Dat wil je niet weten. We hadden ze bij de boiler gezet, uit het gedrang.
We dachten dat je boos zou worden. Toen sloeg de wet van Murphy toe.
Er lekte regen door het raam. De pakjes werden vochtig. Enigszins.
Ze zijn een beetje verkleurd, meer niet. Maar ze zijn niet verkreukeld.
Niet echt.
En, heb je het gelezen?
Jij bent erin begonnen. Heb je het uit?
Ik had geen tijd. Ik moest leren.
Er zat geen verhaal in. -Dat is waar.
Heb je de koelkast vervangen? -De koelkast, stofzuiger...
haar laptop, gsm, onze schulden. En weg was de pensioenbonus.
En waar is de schaapherder? In het dorp?
De schaapherder komt hier bijna nooit meer.
Geen wonder dat het zo stil is in huis.
Ik weet niet of dat een voordeel is.
De schaapherder woont in opa's opslagruimte.
Welke opslagruimte? -Die vochtige kelder, vol ratten.
Kijk eens aan. Eindelijk heeft hij z'n plekje gevonden.
Vader en zoon kunnen een liefdesnestje bouwen.
Inderdaad, ja.
Hallo. -Hallo. Hoe gaat het?
Goed. En met u? -Niet slecht. We houden vol.
Ik kwam informeren naar de boekverkoop. Hoe is het gegaan?
Welk boek? -De wilde perenboom.
Juist, ja.
Ik weet het weer. Het stond vijf maanden in de etalage, maar het verkocht niet.
Echt niet? Is er niet een verkocht? -Niet een.
Ik kan ze je teruggeven, of we proberen het deze zomer nog een keer.
Houdt u ze maar.
Goed, ik kom nog wel een keer langs.
Fijne dag nog. -Bedankt.
DE VERLOREN KINDEREN VAN IDA
LITERATUUR IN ÇANAKKALE SINAN KARASU
Jamukha. Af, jongen.
Kijk eens aan. Welkom.
Fijn dat je er weer bent. -Bedankt.
Zit het erop? -Ja.
Mooi zo.
Wat vind je van m'n nieuwe optrekje?
Prima. -En m'n nieuwe vrienden?
Kosten noch moeite gespaard.
Hoe gaat het? -Gaat wel.
Je hebt geluk dat je me treft.
Ik ging net hooibalen halen. Yucel heeft kurkdroge.
Ik ga nu.
Was het zwaar?
Nee, maar de tijd sleept zich voort. Elke dag hetzelfde liedje.
Hoe vervoer je de balen?
Yucel heeft een pick-up. Hij heeft ook een tractor, maar laat maar.
Kom, dan gaan we.
Wat? Echt waar? -Ja.
Eerst de schapen binnen zetten. Dat is zo klaar.
Het ziet er goed uit.
Ben je sinds gisteren terug? -Ja.
Heb je opa gezien? -Nee, je was niet in je kamer...
dus kwam ik hier. Ik ga straks wel even.
Hij moppert weer dat die kamer van hem is.
Opa? -Ja.
Hij vertelt iedereen dat hij me eruit gooit als ik hem irriteer.
Dus ben ik meestal hier. Ik blijf daar liever weg.
Ze vinden dit heerlijk. Ze blijven eten.
Volgend jaar ga ik het zelf verbouwen. Het is veel te duur om te kopen.
Ik ben bekaf.
Hoe is het trouwens met de put?
Is hij af? -Praat me er niet van.
Deze keer hadden de dorpelingen gelijk. Ik heb geen water gevonden.
Wat? Zeker weten? -Nou en of.
Ik heb tien meter diep gegraven. Niets. Al die tijd en moeite voor niets.
Vergeet de put. Het was een soort reis naar het middelpunt der aarde.
Dus je gooit het bijltje erbij neer? -Precies.
Het zou leuk zijn geweest...
als ik gelijk had gekregen...
maar helaas is dat niet het geval. Ze hadden weer eens gelijk.
Maar het geeft niet. Het is goed zo.
'Een tijdige aftocht is een overwinning.' Daar troost ik mezelf mee.
En jij? Je diensttijd zit erop. Wat ga je nu doen?
Ik weet het niet.
Ik ga m'n jeugd verpesten met lesgeven in het oosten, zoals jij...
of ik zoek een baantje en verpest m'n jeugd hier.
Wat vind jij dat ik moet doen?
Iedereen heeft andere verwachtingen.
Als je van je werk houdt, kun je overal overleven.
Zoals de meeste leraren begon ik in de dorpjes in het oosten, maar dat weet je.
Het terrorisme vierde hoogtij.
Ik droomde van andere dingen, maar dat terzijde.
Wiens dromen komen zomaar uit?
Ik heb veel beleefd en bijzondere mensen ontmoet.
Ik herinner me alleen nog hoe prettig het was.
Mensen moeten soepel zijn.
Laat goede en slechte herinneringen versmelten en vervagen.
En sommigen moeten blijven en een tandje bijzetten.
In je boek sprak je over tijd. Dat vond ik een goed stuk.
Heb je het gelezen? -Natuurlijk.
Sommige stukken zelfs twee keer.
Je meent het.
Serieus? -Natuurlijk. Hoezo?
Ik weet het niet.
Ik spreek voor het eerst iemand die het gelezen heeft.
Ik ben enigszins verbaasd.
Hier is het. M'n beste vriend.
En denk maar niet dat ik niet weet waar je het over mij hebt.
Je spaart me niet, maar dat hoort ook zo.
De jongeren moeten de ouderen bekritiseren.
Dat is vooruitgang.
Het was niet echt bedoeld als kritiek.
Ken je het hoofdstuk over de wilde peer?
Natuurlijk. De wilde peren.
Ik weet nog dat je ons daarover vertelde op de basisschool.
Gelukkig heb ik nog iets kunnen betekenen.
Indertijd mochten leraren iets meer afwijken van het curriculum.
Gelukkig maar.
We konden het curriculum aanpassen aan de regio...
zonder de balans te verstoren.
Dus vertelde ik dat soort dingen.
Tegenover de school stond een wilde perenboom. Die liet je ons zien.
Dat is waar ook. Daar staat er ook een.
Sommige dingen die ik zie in jou, mezelf en zelfs opa...
doen me denken aan een wilde perenboom.
We zijn alle drie buitenbeentjes, eenlingen, mismaakt.
Iedereen heeft een eigen persoonlijkheid.
Die moet je accepteren en mogen.
Het fruit van de wilde peer is inderdaad mismaakt...
maar soms eet ik ze als ontbijt en ze zijn heerlijk.
Ik bedoel dat de menselijke natuur net zo vreemd is als die van dieren.
Ik ben hier opgegroeid, maar ik haalde honden- en jakhalssporen door elkaar.
Ook al hebben jakhalssporen een kuiltje achterin.
Zitten hier nog steeds jakhalzen? -Nou en of.
Soms hoor ik ze huilen bij de beek.
Waar was ik gebleven?
Op een dag was er een ooi zoek. Spoorloos.
Ik dacht dat de jakhals haar had gepakt.
Het was triest, maar ik vergat het al snel.
Op een avond, op de terugweg uit het dorp, hoorde ik krijsen in het bos.
Ik ging stilletjes kijken, en toen zag ik het.
Ze had gelammerd in het bos. Een tweeling.
De lammetjes konden nog niet staan.
Ik pakte ze op en bracht ze hierheen.
Daar. Luister.
Het concert is begonnen.
Is dat een jakhals? -In levenden lijve.